
5 กรกฎา เป็นวันแม่ (ของผม)ครับ
วันเกิดแม่
กลับบ้าน
อิ่ม
...

5 กรกฎา เป็นวันแม่ (ของผม)ครับ
วันเกิดแม่
กลับบ้าน
อิ่ม
...

งานสังสรรค์และแสดงศิลปะระยะสั้น หลังจากพำนักอยู่เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ของ ธาดา เฮงทรัพย์กูล ผู้เข้าร่วมคนแรกของ bookhemian residency program
ธาดาจะเสนองานด้านภาพถ่ายโดยที่เขาทำงานผ่านกระบวนการที่ชุมชนในถนนถลางมีส่วนร่วม
อ่านบันทึกประจำวันของธาดา www.room2521.com/proj09
Host: Type: Network:
Date: Time: Location: Street: City/Town:
http://playingforchange.com/
"การเล่นดนตรีร่วมกันโดยคนที่มาจากหลายวัฒนธรรม ศาสนา เศรษฐกิจ และการเมืองเป็นแนวคิดที่ทรงพลังมาก มันแสดงถึงว่าเราสามารถค้นหาวิถีทางทำงานร่วมกัน เราสามารแลกเปลี่ยนประสบการณ์ของเรากับคนอื่นๆในทางที่สร้างสรรค์ ดนตรีมีพลังที่จะทลายกำแพงของวัฒนธรรม เพื่อยกระดับความเข้าใจซึ่งกันและกันของมนุษย์ชาติ"
นั่นคือคำพูดของ มาร์ค จอห์นสัน ผู้ก่อตั้ง Playing for Change โครงการที่มีแนวคิดคือการร่วมร้องเพลงรอบโลก
วิธีการก็คือการ cover เพลงขึ้นมาใหม่ เช่นเพลง stand by me ของ Ben E KING เพลง one love ของ Bob Maley โดยนักดนตรีจากทุกมุมโลกที่กลุ่มคนทำสารคดีเรื่องนี้เดินทางไปถึงและได้ชักชวนให้มาร่วมร้อง ร่วมเล่นด้วยกัน คนหลายๆเชื้อชาติที่เราได้เห็นในคลิปจึงเป็นส่วนหนึ่งของโปรเจคนี้ (ถึงตอนนี้มี 8 เพลงแล้ว)
สำหรับผม คิดว่านี่เป็นการเคลื่อนไหวทางสังคมผ่าน art project ที่น่าสนใจตรงที่ หากการตลาดมีศัพท์ที่เรียกว่า viral marketing เราก็มีสิทธิในการทำ viral movement เช่นกัน
---
(เอาเนื้อเพลงมาแปะเพิ่มครับ)
stand by me
Songwriters: Leiber, Jerry; Stoller, Mike; King, Ben E;
When the night has come
And the land is dark And the moon is the only light we see
No I won't be afraid No I won't be afraid
Just as long as you stand, stand by meOh stand by me, stand by me, stand by me
ดึกวันจันทร์ เขาจะมาที่นี่ บลู คาราโอเกะ ในห้องที่มีโซฟารูปตัว U ขนาด 10 คนนั่ง เขาไม่เคยมากับใครอื่นเลยนอกจากความเดียวดาย เขานั่งอยู่ตรงกลางโซฟาหนังแท้สีดำอย่างเดียวดาย ร้องเพลงเดิมเดียวซ้ำไปซ้ำมาเพียงลำพัง จนกระทั่งเวลาล่วงเป็นวันใหม่ หนึ่งนาฬิกา เสียงเพลงจากห้องอื่นๆ นั้นเงียบค่อยค่อยเงียบลง แขกในห้องอื่นๆ พากันเมามาย และตรงห้องโถงร้องเพลงรวมนั้นได้เปิดไฟสว่างจ้า รถยนต์ค่อยๆ ถอยออกไปจนลานจอดรถว่างเปล่า เขาก็จะเดินออกจากที่นี่ไปโดยลำพัง
แล้วดึกวันจันทร์ เขาก็จะมาอีกครั้ง ร้องเพลงเดิมเดียวซ้ำไปซ้ำมา อยู่ตรงกลางโซฟาหนังแท้สีดำ ผมเป็นวิญญาณที่สิงอาศัยอยู่ที่นี่ บลู คาราโอเกะ นั่งอยู่เป็นเพื่อนเขา คนที่แสนเหงาและร้องเพลงอยู่เพลงเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนร้านปิด ผมไม่เข้าใจเนื้อเพลงที่เขาร้อง ไม่ซาบซึ้งในเมโลดี โลกของผมนั้นไม่มีเสียงเพลงหรือดนตรี แต่ผมเข้าใจได้อย่างลึกซึ้งว่าเขามีความรู้สึกอย่างไร
ที่นี่ บลู คาราโอเกะ ในห้องนั้นภายในตกแต่งด้วยรูปทะเลในกรอบไม้สีขาว ประภาคารจำลองที่ทำด้วยปูนพลาสเตอร์สีขาว สมอจำลองทำด้วยพลาสติกสีขาว แต่นอกจากนี้ทุกสิ่งจริงแท้จะมีแต่สีดำ สีดำมืดมิดเหมือนอยู่ใต้มหาสมุทรที่ไม่มีแสงส่องถึง ใต้มหาสมุทรที่มีแต่สัตว์ทะเลรูปร่างประหลาด เขานั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำ สายตาจับจ้องไปยังจอโทรทัศน์และเลยลึกไปยังใต้มหาสมุทรนั้น มหาสมุทรซึ่งผมเคว้งคว้างล่องลอยอยู่ภายใน
หนึ่งนาฬิกา เสียงเพลงจากห้องอื่นๆ นั้นเงียบค่อยค่อยเงียบลง แขกในห้องอื่นๆ พากันเมามาย และตรงห้องโถงร้องเพลงรวมนั้นได้เปิดไฟสว่างจ้า รถยนต์ค่อยๆ ถอยออกไปจนลานจอดรถว่างเปล่า เขาก็จะเดินออกจากที่นี่ไปโดยลำพัง
แล้วดึกวันจันทร์ เขาก็จะมาอีกครั้ง-