veryshort

2011/Aug/04

 
 
 
 
 
มีจดหมายส่งถึงผมตอนดึก บุรุษไปรษณีย์มาส่งแล้วก็ยังไม่กลับไปจนกว่าผมจะตอบจดหมายจนเสร็จ
ผมเปิดจดหมายออกอ่าน ไม่ใช่จดหมายถึงผม ลายมือก็ไม่คุ้น คนเขียนจดหมายอธิบาย
ุึถึงวิธีการประกอบเครื่องเสียงจากสิ่งของเหลือใช้
บุรุษไปรษณีย์พยายามจะเล่นกับปลาทองที่เพื่อนบ้านนำมาฝากเลี้ยงเอาไว้
ผมเตือนเขาว่าอย่าแตะที่หัวของปลาทองเพราะมันจะกัดเอาได้  ผมใช้ความพยายามอย่างมาก
ในการตอบจดหมาย บุรุษไปรณีย์นอนหลับไปแล้วบนโซฟา ผมเขียนเล่าเรื่องชีวิตของคนรักของผม
หลังจากที่ตายไปแล้ว ชีวิตหลังความตายของคนรักของผมชาติภพที่หนึ่ง ผมเขียนได้หนึ่งหน้ากระดาษ
ชาติภพที่สอง ผมเขียนได้สองหน้ากระดาษ ชาติภพที่สาม ผมเขียนได้สามหน้ากระดาษ
บุรุษไปรษณีย์ตื่นขึ้นเมื่อผมเขียนไปถึงชาติภพที่สองพันสามร้อยสิบหก 
ผมชวนเขาออกไปเดินเล่นในสวน

2010/Dec/09

 
 
ปาริสุทธิ์อยู่ในห้องไอซียู เขาคิดถึงเพื่อนที่ไม่ได้พบกันหลายสิบปี บางคนอาจตายไปแล้ว แต่เขาเชื่อว่าหลายคนอาจจะยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาไปอยู่ที่ไหน บางทีเราอาจจะไม่ได้พบกันแล้วก็ได้ ปาริสุทธิ์คิดในนาทีที่เขาตายไปแล้ว การไม่ได้พบกันอีก มันต่างอะไรจากความตาย เมื่อคืนเขาฝันถึงเพื่อนตอนมัธยมต้น เพื่อนที่นั่งติดกับเขาตลอด 2 ปี คิดถึงวีรกรรมที่เราต่างทำร่วมกัน เขาเป็นมุลสิมที่หน้าตาคมคาย ผิวขาว รูปลักษณ์ของเขามักจะทำให้เพื่อนหลงลืมว่าเขาไม่ได้เป็นมุสลิม แต่เมื่อใครนึกขึ้นได้ และนำมาเป็นประเด็นล้อเลียนอยู่บ่อยๆ เมื่อใครล้อเลียนเขา ผมมักจะโกรธแทนโดยไม่มีเหตุผล เมื่อคืนนี้ผมฝันถึงเขา ในฝันผมคิดว่าผมจะรีบเขียนเรื่องของเขาทันทีที่ตื่นขึ้นมา แต่ถึงตอนนี้ผมได้หลงลืมมันเสียแล้ว บางทีเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีก ความข้อนี้ทำให้ผมเศร้า ปาริสุทธิ์ก็่เช่นกัน--เราต่างเป็นคนตายซึ่งกันและกัน ....
 
 
 
.

2009/Jul/14


 

 

 



ไม่นานนัก,ฟ้ากำลังจะสาง ผมยังไม่หลับและจ่อมจมอยู่ท่ามกลางพืดแถวของตัวอักษร,ในห้องของโรงแรมเล็กๆกลางเมือง  ประตูห้องน้ำถูกเปิดทิ้งเอาไว้  เป็นครั้งคราว ผมจะได้ยินเสียงดังครอกเบาๆ พร้อมกับกลิ่นหอมฉุนๆของน้ำยาทำความสะอาดมาจากห้องน้ำนั้น  ในครั้งแรกๆที่ผมได้ยินเสียงนี้ ผมค่อยๆย่องเข้าไปดูในห้องน้ำอย่างหวาดระวัง และพบว่าเสียงนั้นดังมาจากชักโครกซึ่งเต็มไปด้วยฟองคล้ายฟองสบู่ค่อยๆผุดขึ้นมา

การมาถึงของอรุโณทัย,เสียงครอกดังขึ้นอีกครั้งในตอนที่สายตาของผมจับจ้องอยู่ที่ประโยคนี้-การมาถึงของอรุโณทัย 

 


 

 เขียนร่างเอาไว้คร่าวๆ อาจจะเป็นบทเปิดหรือเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องสั้น หรืออาจจะเป็นเรื่องสั้นที่จบแล้วก็ได้ครับ 55  

"การมาถึงของอรุโณทัย" เป็นประโยคจากหนังสือ ลับเล,แก่งคอย นวนิยายของอุทิศ เหมะมูล 

ที่กำลังอ่านค้างอยู่ครับ  ใครยังไม่เคยอ่าน ขอแนะนำครับ

 

5.14  น

 

 

 

 

 

 

 

2009/May/19

 

 

 
ดึกวันจันทร์ เขาจะมาที่นี่ บลู คาราโอเกะ  ในห้องที่มีโซฟารูปตัว U ขนาด 10 คนนั่ง เขาไม่เคยมากับใครอื่นเลยนอกจากความเดียวดาย  เขานั่งอยู่ตรงกลางโซฟาหนังแท้สีดำอย่างเดียวดาย  ร้องเพลงเดิมเดียวซ้ำไปซ้ำมาเพียงลำพัง จนกระทั่งเวลาล่วงเป็นวันใหม่ หนึ่งนาฬิกา เสียงเพลงจากห้องอื่นๆ นั้นเงียบค่อยค่อยเงียบลง แขกในห้องอื่นๆ พากันเมามาย และตรงห้องโถงร้องเพลงรวมนั้นได้เปิดไฟสว่างจ้า รถยนต์ค่อยๆ ถอยออกไปจนลานจอดรถว่างเปล่า  เขาก็จะเดินออกจากที่นี่ไปโดยลำพัง 

แล้วดึกวันจันทร์ เขาก็จะมาอีกครั้ง ร้องเพลงเดิมเดียวซ้ำไปซ้ำมา อยู่ตรงกลางโซฟาหนังแท้สีดำ ผมเป็นวิญญาณที่สิงอาศัยอยู่ที่นี่ บลู คาราโอเกะ นั่งอยู่เป็นเพื่อนเขา คนที่แสนเหงาและร้องเพลงอยู่เพลงเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนร้านปิด ผมไม่เข้าใจเนื้อเพลงที่เขาร้อง ไม่ซาบซึ้งในเมโลดี โลกของผมนั้นไม่มีเสียงเพลงหรือดนตรี แต่ผมเข้าใจได้อย่างลึกซึ้งว่าเขามีความรู้สึกอย่างไร

ที่นี่ บลู คาราโอเกะ ในห้องนั้นภายในตกแต่งด้วยรูปทะเลในกรอบไม้สีขาว ประภาคารจำลองที่ทำด้วยปูนพลาสเตอร์สีขาว สมอจำลองทำด้วยพลาสติกสีขาว แต่นอกจากนี้ทุกสิ่งจริงแท้จะมีแต่สีดำ  สีดำมืดมิดเหมือนอยู่ใต้มหาสมุทรที่ไม่มีแสงส่องถึง  ใต้มหาสมุทรที่มีแต่สัตว์ทะเลรูปร่างประหลาด  เขานั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำ สายตาจับจ้องไปยังจอโทรทัศน์และเลยลึกไปยังใต้มหาสมุทรนั้น มหาสมุทรซึ่งผมเคว้งคว้างล่องลอยอยู่ภายใน

หนึ่งนาฬิกา  เสียงเพลงจากห้องอื่นๆ นั้นเงียบค่อยค่อยเงียบลง แขกในห้องอื่นๆ พากันเมามาย และตรงห้องโถงร้องเพลงรวมนั้นได้เปิดไฟสว่างจ้า รถยนต์ค่อยๆ ถอยออกไปจนลานจอดรถว่างเปล่า  เขาก็จะเดินออกจากที่นี่ไปโดยลำพัง 

แล้วดึกวันจันทร์ เขาก็จะมาอีกครั้ง-

 

 

 
 
บันดาลใจจาก คาราโอเกะที่ไม่มีคนร้อง เอนทรีของ  heyboibz 
http://heyboibz.exteen.com/20090517/entry 
ไปเมนต์เอนทรีนั้นแล้วก็เอามาขยายต่อเป็นเรื่องสั้นๆ และความจริงแล้วอยากจะขยายต่อเป็นเรื่องสั้นยาวๆ ครับ
 

2009/May/16

มันอยู่ที่นั่น เกาะซึ่งไม่เคยมีอยู่

คงจะเกิดที่นั่นและคงไม่มีโอกาสเดินทางมาถึงแผ่นดินใหญ่

โลกของมันคงจะมีแต่ทะเลและผืนทราย

เพื่อนและศัตรูคือเหล่าปู

 มนุษย์ที่มันรู้จักคือชาวเผ่าซึ่งเคยร่อนเร่ในมหาสมุทร

เติบโตขึ้นและคงตายลงด้วยความฝันอันจำกัด

แต่ด้วยความสุขอันไม่อนาทรกับสิ่งใดในแบบของมัน