ไม่นานนัก,ฟ้ากำลังจะสาง ผมยังไม่หลับและจ่อมจมอยู่ท่ามกลางพืดแถวของตัวอักษร,ในห้องของโรงแรมเล็กๆกลางเมือง  ประตูห้องน้ำถูกเปิดทิ้งเอาไว้  เป็นครั้งคราว ผมจะได้ยินเสียงดังครอกเบาๆ พร้อมกับกลิ่นหอมฉุนๆของน้ำยาทำความสะอาดมาจากห้องน้ำนั้น  ในครั้งแรกๆที่ผมได้ยินเสียงนี้ ผมค่อยๆย่องเข้าไปดูในห้องน้ำอย่างหวาดระวัง และพบว่าเสียงนั้นดังมาจากชักโครกซึ่งเต็มไปด้วยฟองคล้ายฟองสบู่ค่อยๆผุดขึ้นมา

การมาถึงของอรุโณทัย,เสียงครอกดังขึ้นอีกครั้งในตอนที่สายตาของผมจับจ้องอยู่ที่ประโยคนี้-การมาถึงของอรุโณทัย 

 เขียนร่างเอาไว้คร่าวๆ อาจจะเป็นบทเปิดหรือเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องสั้น หรืออาจจะเป็นเรื่องสั้นที่จบแล้วก็ได้ครับ 55  

"การมาถึงของอรุโณทัย" เป็นประโยคจากหนังสือ ลับเล,แก่งคอย นวนิยายของอุทิศ เหมะมูล 

ที่กำลังอ่านค้างอยู่ครับ  ใครยังไม่เคยอ่าน ขอแนะนำครับ

5.14  น

มันอยู่ที่นั่น เกาะซึ่งไม่เคยมีอยู่

คงจะเกิดที่นั่นและคงไม่มีโอกาสเดินทางมาถึงแผ่นดินใหญ่

โลกของมันคงจะมีแต่ทะเลและผืนทราย

เพื่อนและศัตรูคือเหล่าปู

 มนุษย์ที่มันรู้จักคือชาวเผ่าซึ่งเคยร่อนเร่ในมหาสมุทร

เติบโตขึ้นและคงตายลงด้วยความฝันอันจำกัด

แต่ด้วยความสุขอันไม่อนาทรกับสิ่งใดในแบบของมัน 

อาจเป็นเวลาสี่นาฬิกาแล้วที่นกตัวนั้นเข้ามาในห้อง ห้องซึ่งว่างโล่งและมีสีขาว ห้องซึ่งบรรจุเอาไว้แต่อณูละอองของสีขาว เขานอนอยู่บนโซฟา  ไฟยังคงถูกเปิดสว่างจ้า ตั้งแต่ตอนไหนกันนะที่เขาม่อยหลับไปและฝัน เสียงนกตัวหนึ่งหลงติด-ห้องซึ่งเปิดประตูทิ้งไว้ หลอดไฟอีกดวงสอดแทรกความสว่างที่มีสีส้มเข้ามาพร้อมกับกลิ่นของลมฝน-อยู่ในภายในนั้น เขารู้สึกตัวตื่น รู้สึกถึงการบินวนเวียนหาทางออกของมัน มันบินวนและจับอยู่บนกรอบของจอหนัง  รอบแล้วรอบเล่า,สำนึกของเขาค่อยๆขยายตัวออก หน่วงช้าและฉับพลันค่อยๆยุบตัวและหลงเหลือเพียงสัมผัสหนึ่ง  เขาค่อยๆรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ความฝัน,ผมบอกให้เขาเปิดเครื่องฉายหนัง ฉายแสงสีสรรพ์ออกจากหลอดอิเล็กโทรดส่องไปที่จอสีขาว,โลกอีกใบหนึ่งค่อยๆก่อกำเนิดขึ้นมาจากแสง แสงแรกซึ่งมิได้มีที่มาจากรัตติกาลอาจจะปรากฏขึ้นบนจอ หรือไม่ก็เป็นที่แห่งใดสักแห่ง ที่ซึ่ง...,เพื่อที่นกตระหนกจะบินออกไปในนั้น  เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง คอมพิวเตอร์สีขาวคงยังถูกเปิดทิ้งไว้และหน้าจอนั้นยังคงว่างเปล่า ว่างเปล่าแม้ว่าจะมีตัวหนังสือพรืดหนึ่งเรียงตัวอยู่ เคอเซอร์ยังคงกระพริบรอ.,

ตัวหนังสือเดินทางไปยังโลกแห่งสีสรรพ์บนจอสีขาว หรือว่ามันกำลังเดินทางมาสู่ -ผมคิดจะลบประโยคข้างหน้านั้นออกแต่ก็เปลี่ยนใจ เขาค่อยๆนอนลงเช่นเดิม ลมฝนระลอกหนึ่งพัดเข้าประตูที่คงเปิดอยู่และไล้เนื้อตัวเปล่าเปลือยของเขา เขาเอื้อมมือไปปิดไฟเพื่อนกตัวนั้นอาจจะค้นพบทางออก 

และลม.. 

มุ่นมวลของน้ำยังคงฉ่ำอยู่บนเมฆของอีกวันหนึ่ง  เธอบอกผมว่าในชาติภพหน้าเขาก็คงยังลุ่มหลงสีของน้ำชุ่มก้อนฟ้า ทุกๆห้าปีเขาคงต้องไปยังสำนักงานขนส่งตามกำหนด ทุกๆอย่างย่อมมีระยะเวลาจำกัด แต่ความเจ็บปวดร้านรานของมนุษย์อาจจะเป็นข้อยกเว้น-อย่างน้อยก็ในวัยเยาว์    อีกห้าปีต่อมา เขานึกภาพตัวเองยืนต่อแถวซึ่งท้ายแถวนั้นอยู่ที่ระยะอนันต์  และชั่วเวลาแต่ละวินาทีขยับเท่ากับหนึ่งกัปป์  เขาคิดถึงการแก่ชราขึ้นโดยความเดียวดาย นานแค่ไหนกันนะซึ่งการชราภาพจะไม่แยแสต่อแรงบันดาลใจของวัยเยาว์ วัยเยาว์ซึ่งมนุษย์ทุกคนล้วนโง่เขลาทว่าเปี่ยมสุข  ความเจ็บปวดร้าวรานอีกประเภทหนึ่งได้ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เหมือนหมอกที่ค่อยๆเกิดขึ้นเหนือผืนดินแห้ง  เหมือนละอองน้ำที่โหยหามหาสมุทร,
 
 
 
 
 
 
 
 
 
(excerpt)
9 -05-2009