--กว้างที่สุด ความทรงจำ แคบที่สุด ความคิดถึง---
นี้คือถ้อยคำสุดท้ายในหน้าสุดท้ายของหนังสือเล่มหนึ่ง
On the wayหนังสือเล่มที่สองของศิลปิน ชุมพล อักพันธานนท์
ถ้าอ่านจากหน้าแรกมาเราจะรู้เองว่า
เราอยากเก็บความทรงจำเอาไว้มากมาย ให้มีพื้นที่กว้างที่สุด
ขณะที่ความคิดถึงนั้นตรงข้าม
ยิ่งคิดถึง ระยะห่างของสองคนยิ่งแคบลง

-- ไม่ได้เข้ามาอัพหลายวัน เพียงแต่อยากบอกว่าคิดถึงครับ



edit @ 2005/08/17 00:45:41

อยากให้ตรงนี้เป็นมากกว่าบันทึก(ไม่)ประจำวัน

เข้า ออก ร้านหนังสือสามร้านในตอนเช้า หาหนังสือเล่มหนึ่ง-ไม่เจอ หมดไปจากแผง
แต่การไปร้านหนังสือไมสูญเปล่า พบว่า มีหนังสือออกใหม่เล่มหนึ่ง วัยอลวน 4 นิยายของคนเขียนนบทหนัง
เรื่องเดียวกัน ชื่อ เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย
ตัวหนังนั้นเป็นหนังครอบครัว +road movieที่ดูแล้วชอบ คิดถึงเมืองเชียงใหม่
เพลงในเรื่องนี้นั้นทำให้เราต้องฮัมตาม ต้องกลับมาฟังเพลงเก่าต้นฉบับ

โชคดีค้นเจอเวบนึง ลองฟังเพลงดูนะครับ

http://www.oldsonghome.com/dino/waionlawon/dino_waiollawon.html

เดินในร้านหนังสือเพลิน บ่ายโมงกว่าแล้ว ต้องรีบไปเปิดร้าน หนัง(สือ) :)

สั่งข้าวผัดร้านข้างๆ มากิน เปิดร้านเสร็จ มีคนเข้ามานั่งอ่านหนังสือ กินกาแฟเย็น
เขาบอกว่า มีขี้หมา อยู่หน้าร้าน ออกไปดู มีขี้หมากองนึงจริงด้วย น่ารักดี
ตลอดบ่าย ชงกาแฟเสริฟ อ่านหนังสือ แล้วก็ส่งเมลนิดหน่อย

ค่ำแล้ว ถนนสายนี้เงียบเหมือนทุกวันอาทิตย์ ร้านรวงปิดหมด ยกเว้นร้านเรา กับร้านอาหารข้างๆ
ดีหน่อย ไม่ต้องปิดร้านไปกินไกลๆ
มื้อเย็นผัดกระเพราไก่ ไข่ดาว สิ้นคิด เฮ้ออ แต่ก็มีความสุขดี อร่อย ชงกาแฟเย็นกินเอง ห้อมม หอม

ไม่รู้เทศบาลทดสอบอะไร เปิดไฟราวดวงเล็กๆ ทั้งถนนเลย สวยดี

คิดถึงในยามคืนเงียบ

หนวดขาวยาวสามพันฟุต
ความโศกสีเขียวลูกยาวยาว
ไม่รู้กระจกใสในนั้น
ที่ไหนจะได้หิมะฤดูใบไม้ร่วง

หลี่ป๋อ (คศ.701-762)


หลงรักวันอาทิตย์ มานานแล้ว เงียบ สงบ เศร้าอยู่ในที
เหงา แต่ก็งาม แค่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

เวลาผ่านไปเอื่อยๆ

...
...
...

อยากให้ตรงนี้เป็นมากกว่าบันทึก(ไม่)ประจำวัน
แต่มันก็เป็นบันทึกประจำวันธรรมดาแหละ

สุขสันต์วันอาทิตย์
เพราะวันจันทร์ โลกคงจะไม่เหมือนเดิม

ลม คือความต่างของอากาศ พัดมาจากที่หนึ่ง ไปยังสู่ที่หนึ่งเสมอ
ขอเพียงแค่ มีความต่าง


เกาะแห่งหนึ่ง ที่เราทำงานอยู่ทุกเชื่อวัน
กับที่แหงหนึ่ง ที่เราไม่เคยไปถึง

เพื่อนคนหนึ่ง ได้ทุนมาทำหนังสั้นมันทำให้เราได้ดั้นด้น
เดินทางไปชายหาดแห่งนั้น
...............
เพื่อนสองคนยังคงถ่ายทำกันอย่างขะมักเขม้น
ขณะที่เรา ...
พักเหนื่อยจากการอดนอนอันยาวนาน
...............
หน้าผา เบื้องล่างนั้นเป็นชายหาด
ต้นไม้ต้นใหญ่แผ่เงาครึ้ม
ต้นหญ้า เล็กๆ ไหวเอวเอนไปตามแรงลม

ที่นี่ รู้สึก
ลมพัดตลอดเวลา
............

เหมือนพระเจ้าส่งของขวัญมาให้
เป็นขอนไม้ท่อนหนึ่ง ผิวมันเรียบเหมือนแผ่นกระดาน
นอนทอดยาวลง
พอเหมาะ รองรับตัวเราได้พอดี
ขอบคุณ ของขวัญแห่งการผ่อนพัก

แดดรำไร
ลมยังคงพัดตลอดเวลา
โลกเหมือนจะหยุดนิ่ง
และ เหมือน ว่า
เราได้หลับอยู่ในสายลม

ลม
พัด
ตลอด
เวลา

สงบ
แค่สุดลมหายใจ และมีชีวิตอยู่ต่อ

สายลมในวันนั้น ยังคงพัดมาถึงที่นี่
สายลมบางสาย ส่งข่าวร้ายมาบอก
ข่าวความตายของกวีคนหนึ่ง
หนังสือหลายเล่มของเขา
ยังคงวางอย่างเงียบเหงาที่ชั้น
ลูกชายคนหนึ่งของเขา เป็นเพื่อนของคนทำหนังสั้น-เพื่อนคนนั้นของเรา
ลูกสาวของเขา เป็นเพื่อนของหุ้นส่วนของร้าน-เพื่อนคนหนึ่งของเรา

ด้วยความระลึกถึง เทือก บรรทัด กวีและพ่อ

NP

เขียนที่ร้านกาแฟ ที่ไม่ใช่ร้านกาแฟ มันคือร้านหนัง(สือ)
http://www.room2521.com
ซึงครั้งหนึ่ง ได้มีโอกาสต้อนรับไมตรีของกวีคนนั้น

ขอให้มีความสุขอยู่ในสายลมครับ