ฉันยังคงหลับอยู่แม้กระทั่งในเวลาตื่น
ความฝันสีดำได้โอบล้อมตัวฉัน
ความฝันว่าเธออาจจะคิดถึงการมีอยู่ของฉัน
นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ฉันมีชีวิตอยู่
มีดอกไม้อยู่หนึ่งดอก
ฉันรดมันด้วยน้ำตาของฉัน
วันสุดท้ายก่อนเธอได้จากไปนิรันดร์
ฉันดีใจที่ฉันได้โอบกอดเธอตลอดคืน
โอบกอดเธอไว้ในความผิดของฉัน
ฉันรู้ เธอไม่อบอุ่น ทว่าเจ็บปวดทุกข์ทรมาน
ฉันเคยเขียนบทกวี
-ดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมเมื่อเธอได้จากไปแล้ว
...
...
พรุ่งนี้เมื่อฉันลืมตาตื่น
และรู้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกแล้ว
ขอความรักบ้างได้ไหม
ความรักที่เธอไม่ได้รักฉันแล้ว
ฉันก็จะขอมัน
เพื่อที่ฉันจะได้รักเธอตลอดไป
ดูสิ กระทั่งตอนนี้ฉันยังโง่งม
จะขอความรักจากเธอได้อย่างไรกัน
น้ำตาที่ไหลลงเข้าไปในใจ
บอกฉันว่า
จงรักเธอสิ
รักแม้ว่าเธอจะไม่อยู่ในความฝันของฉัน
แต่จงทำให้ความรักของฉัน
ประจักษ์แจ้งในใจของฉันนิรันดร์
พรุ่งนี้
ฉันจะเก็บดอกไม้มาฝาก
และถามเอาจากน้ำตาที่หล่อเลี้ยงดอกไม้นั้นว่า
ขอความรักบ้างได้ไหม














