อ้าว ไหงงั้นล่ะครับน้องหมอ

วันนี้ตื่นเช้ามาเยี่ยม

ในมุมนึงของชีวิตกับบางเรื่อง มันก็คงต้องมีบ้างเนอะ ^^

น้องก็คิดว่า ตัวข้าน้อยเอง
น่าจะสถิตย์อยู่ในตับเช่นกัน

ทุกสิ่งที่เราแสดงออกไปภายนอก

แสดงให้คนอื่นเห็น

ก็มักจะมีมายาเคลือบไว้เสมอ

^0^

อ้าว เป็นคนประเภทเดียวกันเลย 5555555

ถ้าความตอแหลคือหน้ากาก
เราว่าก็มีกันทุกคนแหละ
ขึ้นอยู่กับว่า
จะใส่ไว้เพื่ออะไร
และทำร้ายใครมากมายแค่ไหน

เราเป็นเราไม่ได้กับทุกคนหรอก
จริง ๆ

ขึ้นกับสถานการณ์เน๊าะ
คงไม่มีใครขาวสะอาด คนที่พร่ำบอกว่าตัวเองดี นั่นแหละค่ะที่น่าสงสัย

be true to yourself
ผมว่าผมชอบประโยคนี้นะครับพี่นิล

--"

อ่านแล้วอยากจะพิมพ์อะไรสักอย่าง แต่ว่า...

จนด้วย..ตัวหนังสือ..

อ่านและฟัง ก็แล้วกันเน๊อะ

สวัสดีงับคุณหมอ

โอว..

มาแบบ ฟ้า พูลวรลักษณ์
รึเปล่าครับเนี่ย

ยังดีนะครับที่ยังรู้ตัว ไม่เหมือนผม

แหม! ผมว่ามันมีกันทุกคนแหละครับ อย่าคิดมากเลย

ใช่คะ อยู่ในโลกแห่งการประนีประนอมนะก็ดี จะได้ไม่รู้สึกเจ็บปวด

ทุกคนก็ตอแหลหมดแหละคะ แต่ใครจะมากจะน้อยแค่นั้นเอง

ใส่ความจริงในศิลปะเถอะ !

สวัสดีค่ะแวะมาด้อมๆมองๆพึ่งเปิดบล๊อก
ไม่นานยังไงไม่รังเกียจก็แวะมาทักทายกันบ้างนะค่ะ

หวัดดีครับ ชื่อแทนครับ ได้อ่านในผู้จัดการออนไลน์แล้วชอบในแนวความคิด เลยขอติดตามมาอ่านที่บล็อคด้วยคน เป็นคนปากพนังเหมือนกันครับ แต่ตอนนี้ทำงานที่กทม

มาแนะนำตัวก่อน ไว้ว่างๆ จะเข้ามาใหม่ครับ

เราทุกคนต่างมี "ความร้ายกาจ" เป็นของตนเองนะ

เราพอเดาออกลางๆ..

ผมฝึกฝนพอได้อยู่ครับ

ต้องไม่ยอมเสียเปรียบบ้าง

หัวโขน
หนากาก
ตอแหล...ไม่ต่างกัน

ทุกคนในโลก ล้วนสวมหน้ากากเข้าหากัน

การสวมหน้ากาก ก็คงคล้ายๆกับ "ตอแหล"กลายๆ เพียงแต่ใช้ศัพท์
ที่ฟังดูดีกว่า 55555 ว่ามั๊ยคะ