ดึกวันจันทร์ เขาจะมาที่นี่ บลู คาราโอเกะ ในห้องที่มีโซฟารูปตัว U ขนาด 10 คนนั่ง เขาไม่เคยมากับใครอื่นเลยนอกจากความเดียวดาย เขานั่งอยู่ตรงกลางโซฟาหนังแท้สีดำอย่างเดียวดาย ร้องเพลงเดิมเดียวซ้ำไปซ้ำมาเพียงลำพัง จนกระทั่งเวลาล่วงเป็นวันใหม่ หนึ่งนาฬิกา เสียงเพลงจากห้องอื่นๆ นั้นเงียบค่อยค่อยเงียบลง แขกในห้องอื่นๆ พากันเมามาย และตรงห้องโถงร้องเพลงรวมนั้นได้เปิดไฟสว่างจ้า รถยนต์ค่อยๆ ถอยออกไปจนลานจอดรถว่างเปล่า เขาก็จะเดินออกจากที่นี่ไปโดยลำพัง
แล้วดึกวันจันทร์ เขาก็จะมาอีกครั้ง ร้องเพลงเดิมเดียวซ้ำไปซ้ำมา อยู่ตรงกลางโซฟาหนังแท้สีดำ ผมเป็นวิญญาณที่สิงอาศัยอยู่ที่นี่ บลู คาราโอเกะ นั่งอยู่เป็นเพื่อนเขา คนที่แสนเหงาและร้องเพลงอยู่เพลงเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนร้านปิด ผมไม่เข้าใจเนื้อเพลงที่เขาร้อง ไม่ซาบซึ้งในเมโลดี โลกของผมนั้นไม่มีเสียงเพลงหรือดนตรี แต่ผมเข้าใจได้อย่างลึกซึ้งว่าเขามีความรู้สึกอย่างไร
ที่นี่ บลู คาราโอเกะ ในห้องนั้นภายในตกแต่งด้วยรูปทะเลในกรอบไม้สีขาว ประภาคารจำลองที่ทำด้วยปูนพลาสเตอร์สีขาว สมอจำลองทำด้วยพลาสติกสีขาว แต่นอกจากนี้ทุกสิ่งจริงแท้จะมีแต่สีดำ สีดำมืดมิดเหมือนอยู่ใต้มหาสมุทรที่ไม่มีแสงส่องถึง ใต้มหาสมุทรที่มีแต่สัตว์ทะเลรูปร่างประหลาด เขานั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำ สายตาจับจ้องไปยังจอโทรทัศน์และเลยลึกไปยังใต้มหาสมุทรนั้น มหาสมุทรซึ่งผมเคว้งคว้างล่องลอยอยู่ภายใน
หนึ่งนาฬิกา เสียงเพลงจากห้องอื่นๆ นั้นเงียบค่อยค่อยเงียบลง แขกในห้องอื่นๆ พากันเมามาย และตรงห้องโถงร้องเพลงรวมนั้นได้เปิดไฟสว่างจ้า รถยนต์ค่อยๆ ถอยออกไปจนลานจอดรถว่างเปล่า เขาก็จะเดินออกจากที่นี่ไปโดยลำพัง
แล้วดึกวันจันทร์ เขาก็จะมาอีกครั้ง-
