อาจเป็นเวลาสี่นาฬิกาแล้วที่นกตัวนั้นเข้ามาในห้อง ห้องซึ่งว่างโล่งและมีสีขาว ห้องซึ่งบรรจุเอาไว้แต่อณูละอองของสีขาว เขานอนอยู่บนโซฟา  ไฟยังคงถูกเปิดสว่างจ้า ตั้งแต่ตอนไหนกันนะที่เขาม่อยหลับไปและฝัน เสียงนกตัวหนึ่งหลงติด-ห้องซึ่งเปิดประตูทิ้งไว้ หลอดไฟอีกดวงสอดแทรกความสว่างที่มีสีส้มเข้ามาพร้อมกับกลิ่นของลมฝน-อยู่ในภายในนั้น เขารู้สึกตัวตื่น รู้สึกถึงการบินวนเวียนหาทางออกของมัน มันบินวนและจับอยู่บนกรอบของจอหนัง  รอบแล้วรอบเล่า,สำนึกของเขาค่อยๆขยายตัวออก หน่วงช้าและฉับพลันค่อยๆยุบตัวและหลงเหลือเพียงสัมผัสหนึ่ง  เขาค่อยๆรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ความฝัน,ผมบอกให้เขาเปิดเครื่องฉายหนัง ฉายแสงสีสรรพ์ออกจากหลอดอิเล็กโทรดส่องไปที่จอสีขาว,โลกอีกใบหนึ่งค่อยๆก่อกำเนิดขึ้นมาจากแสง แสงแรกซึ่งมิได้มีที่มาจากรัตติกาลอาจจะปรากฏขึ้นบนจอ หรือไม่ก็เป็นที่แห่งใดสักแห่ง ที่ซึ่ง...,เพื่อที่นกตระหนกจะบินออกไปในนั้น  เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง คอมพิวเตอร์สีขาวคงยังถูกเปิดทิ้งไว้และหน้าจอนั้นยังคงว่างเปล่า ว่างเปล่าแม้ว่าจะมีตัวหนังสือพรืดหนึ่งเรียงตัวอยู่ เคอเซอร์ยังคงกระพริบรอ.,

ตัวหนังสือเดินทางไปยังโลกแห่งสีสรรพ์บนจอสีขาว หรือว่ามันกำลังเดินทางมาสู่ -ผมคิดจะลบประโยคข้างหน้านั้นออกแต่ก็เปลี่ยนใจ เขาค่อยๆนอนลงเช่นเดิม ลมฝนระลอกหนึ่งพัดเข้าประตูที่คงเปิดอยู่และไล้เนื้อตัวเปล่าเปลือยของเขา เขาเอื้อมมือไปปิดไฟเพื่อนกตัวนั้นอาจจะค้นพบทางออก 

และลม..