มุ่นมวลของน้ำยังคงฉ่ำอยู่บนเมฆของอีกวันหนึ่ง เธอบอกผมว่าในชาติภพหน้าเขาก็คงยังลุ่มหลงสีของน้ำชุ่มก้อนฟ้า ทุกๆห้าปีเขาคงต้องไปยังสำนักงานขนส่งตามกำหนด ทุกๆอย่างย่อมมีระยะเวลาจำกัด แต่ความเจ็บปวดร้านรานของมนุษย์อาจจะเป็นข้อยกเว้น-อย่างน้อยก็ในวัยเยาว์ อีกห้าปีต่อมา เขานึกภาพตัวเองยืนต่อแถวซึ่งท้ายแถวนั้นอยู่ที่ระยะอนันต์ และชั่วเวลาแต่ละวินาทีขยับเท่ากับหนึ่งกัปป์ เขาคิดถึงการแก่ชราขึ้นโดยความเดียวดาย นานแค่ไหนกันนะซึ่งการชราภาพจะไม่แยแสต่อแรงบันดาลใจของวัยเยาว์ วัยเยาว์ซึ่งมนุษย์ทุกคนล้วนโง่เขลาทว่าเปี่ยมสุข ความเจ็บปวดร้าวรานอีกประเภทหนึ่งได้ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เหมือนหมอกที่ค่อยๆเกิดขึ้นเหนือผืนดินแห้ง เหมือนละอองน้ำที่โหยหามหาสมุทร,
(excerpt)
9 -05-2009
