ดาดา
ดาดา ตอนที่ 1 โดย โดย อนุกูล เหมาลา
ดาดา ตอนที่ 2 โดย วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา
ดาดาตอนที่ 3 โดย วุฒิชัย กฤษณะปกรณ์กิจ
ดาดาตอนที่ 4
ไม่มีชาวดาดาคนใดกล่าวถึงความทรงจำของตน* โดย นฆ ปักษนาวิน
ดาดาจ้องมองซากรถตู้ด้วยความรู้สึกสมเพศ,นอกจากห้วงเวลา-อย่าได้ดูหมิ่นต่อการดำเนินไปของความไม่มีเหตุผล,ดาดารู้สึกสมเพสต่อการให้เหตุผลของมนุษย์-อย่างน้อยก็ของชายในรถตู้ผู้ซึ่งเสียชีวิตและสถิตอยู่ในแผ่นกระจก เขาผู้ซึ่งไม่รู้จักความตายเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาต้องกำเนิดมา ดาดาสมเพศต่อความเปล่าเปลืองของเหตุผลซึ่งแท้จริงก็ทำได้เพียงการคาดคะเนอันไร้ความหมาย และเลยความมดเท็จออกไปอีกก็คือการพยายามให้เหตุผลของผู้ซึ่งขีดวงชีวิตของชายหนุ่มคนนั้นให้แคบเข้า ลากเส้นผ่านบางจุด เร่งรัดความตายและให้คำอธิบายกับทุกสิ่งหลังจากนั้น,เวลาหนึ่งวันสองวันหรือหกเจ็ดเดือนที่แท้นั้นเป็นเพียงสิ่งเลื่อนเปื้อนของจิตวิญญาณ,ขณะที่วันเวลาอันแท้จริงได้ขึ้นอยู่กับดาดา--
ดาดามองแผ่นกระจก และหยุดนิ่งอยู่แค่นั้น การให้เหตุผลเป็นสิ่งไร้ค่า,ชายผู้นั้นครอบครองความมั่นคงหนักแน่นทางปัญญา ,แน่แท้-เขาย่อมมีวิญญาณอันยากไร้,มาเซลเองก็ได้ตายไปตั้งนานแล้ว,ดาดาสำนึกเมื่อกลับมามองเห็นเงาของตัวเองอีกครั้งในกระจก ดาดาคิดถึงสถานที่อันเป็นจุดมุ่งหมายของมาเซลที่ได้บอกเอาไว้ก่อนตาย,หรืออย่างน้อยดาดาก็รู้สึกแบบนั้น,ขณะทั้งคู่เดินทางมาด้วยกัน ดาดาคิดว่าจะลองไปที่นั่นดูสักครั้ง แม้ในตอนนี้ดาดายังไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นที่แห่งใดก็ตามที
จากดงแดนของเหล่าวิญญาณซึ่งกักกันตนเองในป่าไม้เลื้อย ดาดามุ่งหน้าลงใต้...
* ถ้อยคำของ มาร์เซล จันโค ( Marcel Janco ) ผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่มดาดา
Burmese Town
หนังสืออีกเล่มหนึ่งถูกลืมไว้บนรถโดยสาร อาศัยการเปลี่ยนมือไปเรื่อยๆ และบางหน้าขาดหายไปแล้ว-และอาจกลายเป็นสิ่งอื่นซึ่งไม่แน่ชัด,กระดาษชำระหรือมวนบุหรี่ หรือเป็นที่จดเบอร์โทรศัพท์ของชายหนุ่มซึ่งขอมาได้จากหญิงสาวแปลกหน้าที่พบเจอโดยบังเอิญ- เกือบสองร้อยกิโลเมตรต่อมา,ไม่นาน,หนังสือเล่มนั้นก็เดินทางมาถึงเมืองเล็กๆ เมืองซึ่งขมุกมัวอยู่ในหมอกฝน ฝนซึ่งตกอยู่ได้ทุกฤดูกาล โดยความแจ้งชัด มันได้พาแอ่งน้ำขังอันน่ารำคาญ และกลิ่นอวลไอแปลกๆ ปกคลุมทั่วทั้งหุบเขาซึ่งได้โอบล้อมเมืองนั้นไว้ชั่วกาลนาน เมืองซึ่งผู้คนชาวพม่าหลั่งไหลข้ามเส้นขีดคั่นของสองชายแดนเข้ามาโดยความสะดวกดาย เมืองซึ่งแลดูเหมือนว่าเศรษฐกิจการค้านั้นดำรงอยู่ได้เพราะกลุ่มคนเหล่านั้น,ดาดาเดินผ่านห้องพักที่มีไว้สำหรับคนพม่า ได้ยินเสียงร้องเพลงจากร้านคาราโอเกะค่ำคืนซึ่งได้ดัดแปลงมาจากเพลงไทย สัมผัสความรื่นเริงบันเทิงใจของผู้คนซึ่งผัดทานาคาจับจ่ายซื้อของอยู่ในตลาด,ใบกล้วย ใบกล้วยซึ่งบางใบนั้นขาดเป็นริ้วด้วยแรงลมหรือฝน กับดินแดงฉ่ำชุ่มน้ำซึ่งต้นกล้วยแทงหน่อออกมา,โดยปราศจากการเห็น แต่ดาดาคิดถึงทัศนียภาพเช่นนั้นตลอดเวลาเมื่อคิดถึงเมืองในหุบเขาแห่งนี้
ดาดาได้เดินทางลงใต้ผ่านเมืองในหุบแห่งนั้นจริงหรือ หรือเป็นเพียงห้วงคำนึงชั่วขณะแห่งการพินิจแผ่นกระจก ใครเลยจะรู้ได้ นอกจากของคุณเท่านั้น,เมืองในหุบเขาซึ่งรุ่งสางมาเยือนด้วยเสียงนกดุเหว่า,อันในป่าไม้เลื้อยแห่งนั้นก็เช่นกัน,นานแค่ไหนกันนะแห่งการเดินทางไกลหรือไม่เลย,ที่ดาดาไม่ได้พูดกับใครหรือผู้ใดด้วยถ้อยคำภาษาของมนุษย์ ความทุกข์ท้นปริแตกออกมาจากความจริงข้อนี้ ด้วยการคิดด้วยภาษามนุษย์ ดาดาจึงพบกับขอบเขตสุดท้ายซึ่งบรรดาการเป็นเหตุเป็นผลทั้งหลายพากันมายอมจำนน
เมืองในหุบแท้จริงอากาศหนาวเย็นในตอนเช้าตรู่ และแท้แล้วตอนกลางวันก็ไม่ได้ร้อนเหมือนเมืองทางใต้อื่นใด หนังสือเล่มนั้น- ซึ่งเดินทางผิดที่ผิดทางมาจากร้านหนังสือเก่าแห่งหนึ่งบวมพองจากไอฝนหรือน้ำค้างนั้นมีอยู่จริง,หรือไม่จริงก็มิขึ้นอยู่กับสิ่งใดนอกจากการให้เหตุผลของคุณ,ภูเขาล้อมเมืองไว้ครึ่งหนึ่งและทะเลล้อมเราไว้ครึ่งหนึ่ง ถ้อยคำซึ่งครั้งหนึ่งคงเป็นคำพูดของใครก็ได้มาปรากฏอยู่บนแผ่นกระดาษ ราวกับล่วงรู้ว่าถ้อยคำนั้นได้กำเนิดขึ้นมาในเมืองนี้เอง--
ดาดามองแผ่นกระจก และหยุดนิ่งอยู่แค่นั้น การให้เหตุผลเป็นสิ่งไร้ค่า,ชายผู้นั้นครอบครองความมั่นคงหนักแน่นทางปัญญา ,แน่แท้-เขาย่อมมีวิญญาณอันยากไร้,มาเซลเองก็ได้ตายไปตั้งนานแล้ว,ดาดาสำนึกเมื่อกลับมามองเห็นเงาของตัวเองอีกครั้งในกระจก ดาดาคิดถึงสถานที่อันเป็นจุดมุ่งหมายของมาเซลที่ได้บอกเอาไว้ก่อนตาย,หรืออย่างน้อยดาดาก็รู้สึกแบบนั้น,ขณะทั้งคู่เดินทางมาด้วยกัน ดาดาคิดว่าจะลองไปที่นั่นดูสักครั้ง แม้ในตอนนี้ดาดายังไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นที่แห่งใดก็ตามที
จากดงแดนของเหล่าวิญญาณซึ่งกักกันตนเองในป่าไม้เลื้อย ดาดามุ่งหน้าลงใต้...
* ถ้อยคำของ มาร์เซล จันโค ( Marcel Janco ) ผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่มดาดา
Burmese Town
หนังสืออีกเล่มหนึ่งถูกลืมไว้บนรถโดยสาร อาศัยการเปลี่ยนมือไปเรื่อยๆ และบางหน้าขาดหายไปแล้ว-และอาจกลายเป็นสิ่งอื่นซึ่งไม่แน่ชัด,กระดาษชำระหรือมวนบุหรี่ หรือเป็นที่จดเบอร์โทรศัพท์ของชายหนุ่มซึ่งขอมาได้จากหญิงสาวแปลกหน้าที่พบเจอโดยบังเอิญ- เกือบสองร้อยกิโลเมตรต่อมา,ไม่นาน,หนังสือเล่มนั้นก็เดินทางมาถึงเมืองเล็กๆ เมืองซึ่งขมุกมัวอยู่ในหมอกฝน ฝนซึ่งตกอยู่ได้ทุกฤดูกาล โดยความแจ้งชัด มันได้พาแอ่งน้ำขังอันน่ารำคาญ และกลิ่นอวลไอแปลกๆ ปกคลุมทั่วทั้งหุบเขาซึ่งได้โอบล้อมเมืองนั้นไว้ชั่วกาลนาน เมืองซึ่งผู้คนชาวพม่าหลั่งไหลข้ามเส้นขีดคั่นของสองชายแดนเข้ามาโดยความสะดวกดาย เมืองซึ่งแลดูเหมือนว่าเศรษฐกิจการค้านั้นดำรงอยู่ได้เพราะกลุ่มคนเหล่านั้น,ดาดาเดินผ่านห้องพักที่มีไว้สำหรับคนพม่า ได้ยินเสียงร้องเพลงจากร้านคาราโอเกะค่ำคืนซึ่งได้ดัดแปลงมาจากเพลงไทย สัมผัสความรื่นเริงบันเทิงใจของผู้คนซึ่งผัดทานาคาจับจ่ายซื้อของอยู่ในตลาด,ใบกล้วย ใบกล้วยซึ่งบางใบนั้นขาดเป็นริ้วด้วยแรงลมหรือฝน กับดินแดงฉ่ำชุ่มน้ำซึ่งต้นกล้วยแทงหน่อออกมา,โดยปราศจากการเห็น แต่ดาดาคิดถึงทัศนียภาพเช่นนั้นตลอดเวลาเมื่อคิดถึงเมืองในหุบเขาแห่งนี้
ดาดาได้เดินทางลงใต้ผ่านเมืองในหุบแห่งนั้นจริงหรือ หรือเป็นเพียงห้วงคำนึงชั่วขณะแห่งการพินิจแผ่นกระจก ใครเลยจะรู้ได้ นอกจากของคุณเท่านั้น,เมืองในหุบเขาซึ่งรุ่งสางมาเยือนด้วยเสียงนกดุเหว่า,อันในป่าไม้เลื้อยแห่งนั้นก็เช่นกัน,นานแค่ไหนกันนะแห่งการเดินทางไกลหรือไม่เลย,ที่ดาดาไม่ได้พูดกับใครหรือผู้ใดด้วยถ้อยคำภาษาของมนุษย์ ความทุกข์ท้นปริแตกออกมาจากความจริงข้อนี้ ด้วยการคิดด้วยภาษามนุษย์ ดาดาจึงพบกับขอบเขตสุดท้ายซึ่งบรรดาการเป็นเหตุเป็นผลทั้งหลายพากันมายอมจำนน
เมืองในหุบแท้จริงอากาศหนาวเย็นในตอนเช้าตรู่ และแท้แล้วตอนกลางวันก็ไม่ได้ร้อนเหมือนเมืองทางใต้อื่นใด หนังสือเล่มนั้น- ซึ่งเดินทางผิดที่ผิดทางมาจากร้านหนังสือเก่าแห่งหนึ่งบวมพองจากไอฝนหรือน้ำค้างนั้นมีอยู่จริง,หรือไม่จริงก็มิขึ้นอยู่กับสิ่งใดนอกจากการให้เหตุผลของคุณ,ภูเขาล้อมเมืองไว้ครึ่งหนึ่งและทะเลล้อมเราไว้ครึ่งหนึ่ง ถ้อยคำซึ่งครั้งหนึ่งคงเป็นคำพูดของใครก็ได้มาปรากฏอยู่บนแผ่นกระดาษ ราวกับล่วงรู้ว่าถ้อยคำนั้นได้กำเนิดขึ้นมาในเมืองนี้เอง--
--------------------------
งานเขียนในโปรเจคเขียนต่อๆกัน โดยนักเขียน4คน
เอามาลงให้อ่านที่นี่ด้วย
เผื่อไม่ได้แวะไปแถวนั้นครับ
http://lonesome-cities.exteen.com
