เรื่องสั้นมากๆ
ขณะที่รอเดินทางที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ผมรู้สึกอยากเขียนอะไรขึ้นมาโดยฉับพลัน เขียนโดยไม่คิดล่วงหน้า ไร้พลอต เหมือนเขียนขึ้นจากจิตใต้สำนึกที่มันออกมาโดยอัตโนมัต บรรทัดนี้ผมเขียนขึ้นหลังจากการเขียนข้างล่างนี้เสร็จสิ้นแล้ว
--------------------------------------------
ไคลของเวลา
เขานั่งอยู่ตรงหน้าผม ดื่มกาแฟเย็นที่หวานจนเกินไป เหงื่อในวันร้อนอ้าวผุดขึ้นที่ไรผม-ผมสั้นๆติดหนังศีรษะที่เพิ่งงอกได้สองสามวัน-หยดน้ำที่ควบแน่นจากความฝันฟ่องจางๆจับอยู่ที่แก้วกาแฟ บางหยดรดลงบนโต๊ะไม้สีน้ำตาล บางหยดหยดลงบนพื้นปูนเปลือยขัดมัน,เสียงหยดน้ำนั้นดังก้องกังวาลไปถึงจักรวาลเล็กๆไกลแสนไกลที่อาจมีอยู่จริง,ผมเสมองหนังสือที่เปิดกางตรงหน้า-หนังสือหนาหนักที่เราใช้กลบเกลื่อนสีหน้าและที่จริงแล้วคือความรู้สึกหวั่นไหวภายใน
เราลาออกจากพระแล้ว เขาพูดขึ้น เขารู้ดีทุกๆอย่างถึงความรู้สึกของผมและเธอ,เขาวางสำนวนแปลกๆลงตรงหน้า เขาชนะ ผมจำเป็นต้องสบสายตากับเขา ผมคิดถึงวันที่ผมและเธอเจอกันเป็นครั้งแรก-อากาศร้อนอบอ้าว ดอกหญ้าเหี่ยวเฉาในชนบท ท้องฟ้าวันนั้นกว้างไกลจนยาวนานมาถึงวันนี้ ผมพยายามเบือนหน้าจากท้องฟ้าคู่นั้น แต่สายตาของผมถูกแช่นิ่ง-เมื่อเวลานิรันดรผ่านไปจนมาถึงจุดจบ ผมจะละสายตาท้องฟ้าได้ แต่ไม่ใช่เพราะอื่นใด เป็นหยดน้ำอีกหยดนั่นเองรื้นขึ้นจนบดบังทัศนียภาพทั้งมวล
ไกลแสนไกล ณ ที่สายลมฤดูร้อนฟูมฟายกับดอกของอากาศ เธอจูบกับเขา,และผม
