เวลาที่ไม่มีเลขหมายนาฑีมาพบกับข้าพเจ้าเมื่อเที่ยงวันก่อนและหล่นคำถาม โดยไม่มีคำตอบใดๆ หลงรอดออกมาจากข้าพเจ้า

..ถามว่าข้าพเจ้าพึงใจไหมในการมีชีวิตอยู่อย่างลำพัง และตกตายไปโดยลำพัง เป็นการจากไปโดยเงียบใบ้ ไร้เสียง  ไม่ปรากฎอยู่ในความทรงจำของผู้ใด   ไม่เหมือนความตายอันยิ่งใหญ่ของเขา  

จากคำถามของเวลา   ข้าพเจ้านึกย้อมใจกับสายแดด โดยไม่ต้องพึ่งเมรัย และหลังจากนั้นก็เมามาย

ความเมามายหลังเที่ยงวันอนุญาตให้ข้าพเข้าคิดถึงเขา   เขาในวัยหนุ่ม  คิดถึงคำนินทาหลังแก้วค้อคเทลแต่เขาไม่แยแส  ข้าพเจ้าก็ไม่เคยแยแส แต่บังเกิดความคลางแคลงใจเป็นอาการถัดมา  แต่ไม่ใช่คลางแคลงในตัวเขา แต่เป็นความแคลงใจในตัวข้าพเจ้าผู้สามานย์  

ข้าพเจ้าในวัยหนุ่มริอยากเขียนถึงความดีงาม  แต่ในเมื่อความดีงามยังไม่เอ่ยปากให้ข้าพเจ้าเข้าพบ  ข้าพเจ้าจึงอยากเขียนถึงความชั่ว    เขาบอกกับข้าพเจ้าว่าอาจมีทางให้มนุษย์ไปถึงนิพพานโดยไซคีเดลิก  ควันกัญชาหยาบคอ  หรือการเมคเลิฝท่ามกลางทุ่งดาว     ข้าพเจ้ากลับคลางแคงใจในการที่ข้าพเจ้าไม่มีความกล้าหาญทางจริยธรรมของการเขียนเอาเสียเลย

 หลังความเมามายความเที่ยงวัน  เที่ยงที่ฝนตกแดดออก  จนเมื่อเขาจากไป   ข้าพเจ้าก็ยังคิดหาประโยชน์การถ้อยคำของเขา   โดยการนึกถึงเรื่องสั้นสักเรื่อง เรื่องแต่งแห่งความชัวช้ารื่นรมย์

ข้าพเจ้าจึงลงมือเขียนถึงความชั่ว เพื่อบูชาความดีงาม