ตอนที่สอง 23 JAN BKK-AMS /Rotterdam day 1
ผมอยู่บนเครื่องบิน เป็นเพียงเครื่องบินอีกลำหนึ่ง ของการเดินทางอีกครั้งหนึ่ง ผมนั่งมองจอภาพหน้าที่นั่ง เลือกช่องไปมาอย่างไม่ตั้งใจ ในที่สุดผมหยุดอยู่ที่สารคดีของจางอี้หลิน นักเขียนหญิงคนหนึ่ง ช่วงชีวิตของเธอคาบเกี่ยวอยู่ในยุคสุดท้ายที่รางวงศ์ชิงยังปกครองประเทศจีน การปฏิวัติ การรุกรานของญี่ปุ่น และการล่มสลายของคอมมิวนิสต์
เธอมักแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบบจีนประเพณี ห้องของเธอเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์โบราณ นั่นถือเป็นทัศนะของเธอต่อประวัติศาสตร์ ผู้ให้สัมภาษณ์คนหนึ่งกล่าวในสารคดี
ผมมาถึงอัมสเตอร์ดัมเวลาเก้านาฬิกา ขณะที่เมืองไทยเป็นเวลาตีสามของวันใหม่ การบินทวนเส้นแบ่งเวลาโลกคล้ายกับว่าได้พาเรามายังอดีต แต่สารคดีของจางอี้หลินได้ทำให้ผมสามารถย้อนเวลากลับไปนานกว่านั้นถึงหลายสิบปี ผมอาจต้องการไปที่ไหนก็ได้ที่ซึ่งไม่มีตัวตนของผมปรากฏอยู่
.....
ภายนอกมีอุณหภูมิ 5 องศา ซ้ำฝนยังโปรยเม็ดลงอย่างต่อเนื่อมองจากหน้าต่างโรงแรม ผมมองผ่านกระจกหน้าต่างอันพร่างพราวไปด้วยเพชรเม็ดฝน มองออกไปไปยังฝากฝั่งตรงข้าม เลยหลังคาของอาคารที่เตี้ยกว่านั้นไป ผมมองเห็นด้านหลังของอาคารที่อยู่อาศัยเก่าแก่ เป็นตึกแถวขนาดสี่ชั้น ที่ชั่นล่างสุดเป็นสวนหลังบ้านที่ใช้ร่วมกัน โต๊ะเก้าอี้กลางแจ้งได้ถูกทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยว
....
ภาพยนตร์เรื่องแรกที่ผมได้ชมกลับเป็นภาพยนตร์ในโปรแกรมสุดท้ายของวัน ผมออกจากโรงภาพยนตร์เป็นคนสุดท้ายเมื่อชื่อของโคริเอดะ ปรากฏขึ้นในเอนด์ เครดิต โรงที่ผมดูนั้นอยู่บนชั้นบนสุด แต่ห้องน้ำเดียวที่ผมหาเจอในเวลานั้นคือห้องน้ำในคลับชั้นล่างสุด ผมเดินฝ่าฝูงชนและเสียงดนตรีเข้าไปและกลับออกมาด้วยการค้นพบว่าเสียงเพลงอันเร้าใจในคลับแห่งนั้นไม่สามารถกลบทับเสียงดนตรีที่ปรากฏขึ้นในช่วงท้ายของภาพยนตร์ซึ่งยังคงดังอยู่ในหูของผมอย่างต่อเนื่องได้เลย
ใกล้ตีหนึ่ง ผมเดินออกมาจากซอยนั้น ผ่านคลับหลายคลับ ผู้คนหนุ่มสาวยืนจับกลุ่มอยู่ด้านหน้า กลิ่นกัญชาอบอวลโชยออกมาและนั่นทำให้สายตาของแวมไพร์ยาฉุนทุกคนดูเป็นมิตร
ขณะที่ผมเดินไปเลียบถนนไปตามลำคลอง ข้ามถนนและรางของเทรมด้วยความระมัดระวัง จากตรงนั้นผมคิดถึงว่าได้นั่งอยู่ตรงนี้ ณ นาทีนี้ และเร่ิมเขียนถึงตอนจบซึ่งยังปรากฏอยู่ในอนาคต ผมบันทึกถึงอนาคตไว้ว่า
ผมโปรดปรานการดูหนังรอบสุดท้ายของวัน ทุกๆคืน ผมเดินฝ่าลมหนาวเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงเพื่อกลับถึงห้องพัก ลมที่ผัดผ่านซอกตึกขนาดใหญ่โตของรอตเตอร์ดัมนั้นพัดแรงอย่างยิ่ง แรงจนอาจทำให้เราปลิวลับไปได้ในชั่วขณะหนึ่ง แต่เมื่อผมเป็นมนุษย์น้ำแข็งไปเสียแล้วในจิตวิญญาน ความหนาวเย็นเชิงกายภาพนั้นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวอีกต่อไปแล้วสำหรับผม
...................
ของแถมHaunted House งานนิทรรศการในแกลเลอรี
รุปจากการไปชมบ้านหลอกหลอน งานศิลปะติดตั้งจัดวางเกี่ยวกับเรื่องผีสางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ชอบผีซึ่งปรากฏกายขึ้นในกระจกของคุณวิศิษฐ์มากกว่าใคร รองลงมาถืองานของพิลิปปินส์ที่แสดงห้องมืดเปล่าๆ
กับภาพถ่ายคนตายในเหตุการณ์สังหารหมู่นักศึกษา แล้วก็งานของผู้กำกับโอเปร่า ชวา ชาวอินโด เป็นงานภาพถ่าย ภาพวาด และวีดีโอ
เกี่ยกับความเชื่อต่างๆ เรื่องผีและวิญญาน
