ตอนนี้เป็นเช้าวันศุกร์ แสงอ่อนๆ ของเวลาเจ็ดโมงเช้า เรื่ออยู่บนม่านหน้าต่างโรงแรม
ปกติผมไม่เคยลุกขึ้นมาเขียนอะไรได้ในเวลานี้
ยกเว้นวันนี้ หลังดูข่าววันเด็กจากเรื่องเล่าเช้านี้
นายกจัดตั้ง ให้คำขวัญวันเด็กประมาณว่า ให้มีคุณธรรมนำใจ ให้ใช้ชีวิตพอเพียง
เป็นอีกคำพูดแบบที่เราใช้กันเป็นแฟชั่น มากมายจนเฝือเกินความพอเพียง
แต่ก็โอเค้
ที่ไม่โอเคคืออะไร
ภาพข่าวตัดจากภาพนายก เป็นสัมภาษณ์เด็ก
เด็กโตมาอ่านกลอน ให้ใช้ชีวิตพอเพียงอีกแล้ว อีกคนให้นายกเสกความสมานฉันท์ให้กับสังคม
เบื้องหลังความคิดสาธารณะนี้คืออะไร
ภาพตัดไปสัมภาษณ์เด็กเล็กๆ ชั้นอนุบาลชั้นประถม
เด็กๆ บอกว่า (คงจะมีนักข่าวถามนำ)
อยากเป็นนักร้อง เพราะแม่สั่งว่าให้ร้องเพลงเยอะๆ จะเอาเงินไปซื้อบ้าน ซื้อรถให้แม่
อีกคนบอก อยากเป็นหมอ เพราะรวย
(ถ้าโตขึ้นยังคิดแบบนี้นะน้อง ขอให้เอนท์ไม่ติดหมอ)
เด็กคนไหนก็อยากรวยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
จิตใจแบบไหนสอนให้เด็กคิดแต่เรื่องเงินขนาดนี้
นี่ยังไม่พอที่จะจับมือให้ผมเขียนบลอกนี่
คราวนี้พิธีกรสาว เล่าถึงเด็กโตกลุ่มหนึ่ง ที่ทำอนิเมชั่น เรื่อง my mom and I
เล่าเรื่องแม่ไก่ตัวหนึ่งฟักไข่
ต่อมาไข่ใบนี้ ฟักเป็นลูกมังกร แต่แม่ไก่ก็รัก สอนหาอาหาร สอนบิน
วันหนึ่ง แมวตัวหนึ่งมาเกเรกับแม่ไก่ ลุกมังกรจึงพ่นไฟใส่แมว
ในจดหมายของเด็กๆ บอกว่า นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า แม้ว่าจะต่างเผ่าพันธ์กัน
แต่เราก็อยู่กันได้อย่างนี้ความสุข
ผมไม่รู้ว่าคนอย่างสรยุทธ์คิดอย่างไร หรืออาจจะไม่ได้ทันคิด
ที่เขาชื่นชมคือความคิดสมานฉันท์ผมก็ชื่นชมเด็กๆ กลุ่มนี้ที่ลุกขึ้นมาทำอะไรแบบนั้น
แต่ความคิดของน้องๆ คงโตเป็นผู้ใหญ่ไปแล้ว
การ์ตูนเรื่องนี้ ดูจบแล้วเศร้า ความเศร้าเจือความอึดอัดของผมทำให้ผมต้องลุกขึ้นมาเขียน
ถ้าเรื่องนี้คือความสมานฉันท์ ก็คงเป็นความสมานฉันท์ ของ my mom and I แม่ไก่กับลูกมังกร
เพียงสองเรา ไม่เกี่ยวกับเผ่าพันธ์อื่น
แล้วแมวหละ
แม้ว่าจะต่างเผ่าพันธ์ แต่เราก้อยู่ได้อย่างมีความสุข
แล้วแมวหละหายไปไหนในนิทานเรื่องนี้
ผมโทษความคิดแบบผู้ใหญ่ ที่ใส่ความรุนแรงลงไปในนิทานใสๆ
ให้ลูกมังกรใช้ความรุนแรงแก้ปัญหา แล้วเราก็คิดว่าการใช้ความรุนแรงนี้มีความชอบธรรม
ถ้าคิดแบบนี้ เราก็ยืนอยู่ห่างกับความสมานฉันท์มากเหลือเกิน
ผมออกจะโง่ๆ ที่คิดอะไรแบบนี้
คนทั่วไปอาจจะไม่คิดอะไรมาก แต่ในความสมานฉันท์ที่เราเรียกหา เราใช้ความรุนแรงแก้ปัญหาในทุกระดับ แม้ในจิตใจของเราเอง
ท่ามกลางความพอเพียงที่เราพร่ำพูด แท้จริง ค่านิยมอะไรที่พ่อแม่พร่ำสอนให้ลูก
